Random Digital Garbage

ไปเจอรูปนี้มาจาก เว็บบอร์ด yenta4.com ฮาดี

เหมือนกระแส Hi5 ในบ้านเราจะฮิตติดลมบนไปซะแล้ว เริ่มมีการใช้ Hi5 ในการทำ marketing หลายๆ อย่าง ทั้งโปรโมตหนัง เลือกตั้ง ส.ส., ส.ว. หรือกระทั่งเอาไปใช้ในทางแปลกๆ อย่าง พระสงฆ์เล่น Hi5 จีบสีกา

ตอนนี้คำว่า “Hi5″ กำลังจะกลายเป็นคำพูดทั่วไปใช้แทนคำว่า “Social Network” ไปแล้ว เหมือนที่เราใช้คำว่า แฟ้บ แทน ผงซักฟอก, ใช้คำว่า google แทน search engine

อันที่จริงก็มีเล่นกับเค้าเหมือนกัน ที่นี่ แต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ เพื่อนน้อย รู้สึกว่าไม่ค่อยสนุกด้วย (หรือเพราะแก่เกินไปแล้ว?) ใช้ Twitter สนุกกว่าตั้งเยอะ

เห็นคนอื่นทำกันไปหลายคนแล้ว ขอลองเล่นดูมั่ง

45%How Addicted to Apple Are You?

เสาร์-อาทิตย์นี้ กลับบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อไปเลือก ส.ว. ซึ่งก็ไม่รู้จะเลือกไปทำไม ผู้สมัครที่นี่มีอยู่ 9 คน ไม่คุ้นหน้าซักคนนึง ที่สำคัญคือที่เลือกกันเข้าไป ทั่วประเทศ 76 คนเนี่ย ตอนท้ายก็จะมีเทวดาอีก 7 คนมาช่วยเลือก ส.ว.ที่เหลืออีก 74 คนให้ รวมแล้วก็ได้ ส.ว. ไปนั่งในสภาทั้งหมด 150 คนพอดี แปลว่าเทวดาทั้ง 7 คนนั้น มีเสียงเกือบๆ จะเท่ากับเสียงของคนทั้งประเทศเลยทีดี เทวดาเหล่านี้คงต้องเป็นผู้มากด้วยความรู้ บารมี และบุญญาธิการสูงส่งมากเลยทีเดียว ถึงมีอำนาจตัดสินใจแทนคนทั้งประเทศได้ขนาดนี้

เพื่อเป็นการแก้เซ็งกับผลิตผลอุบาทว์ของรัฐธรรมนูญฉบับปี 50 ก็เลยถือโอกาสหาของอร่อยกินให้ลืมๆ มันไปซะ โดยร้านที่จะไปคราวนี้ชื่อว่าร้าน ทะเลเผา อยู่ในตัวเมืองเพชรบุรี

จานแรก เริ่มด้วยส้มตำปูม้า

กุ้งเผา 4 ตัว ครึ่งกิโล

ปลาหมึกย่าง มีไข่ข้างในด้วย

ปลาสำลีทอดกระเทียม มีกระเทียมโรยมาเป็นชิ้นๆ เลย

บรรยากาศในร้านก็เป็นร้านตามต่างจังหวัดทั่วไป ลมเย็น ติดคลองชลประทาน ค่าเสียหายโดนไป 600 กว่าบาท ครึ่งนึงเป็นราคากุ้งเผา ไม่รู้ว่าถ้ากินใน กทม. จะราคาถูกหรือแพงกว่านี้ซักเท่าไหร่

ช่วงนี้ใน blog มีแต่เรื่องอาหาร วันนี้ก็เพิ่งไปถ่ายรูปอาหารมาอีกแล้ว สถานที่คือ Heiroku Sushi ชั้น 7 เซ็นทรัลเวิร์ล

ร้าน Heiroku Sushi เป็นร้านซูชิจานหมุน คือเข้าไปนั่งตามเคาท์เตอร์ รอจานที่น่ากินลอยมาแล้วก็หยิบมาได้เลย โดยถ้าจานสีต่างกัน ราคาก็จะไม่เท่ากัน จานไหนดูหรูๆ หน่อยก็จะแพง ร้านนี้เค้าโฆษณาว่ามีสาขาทั่วญี่ปุ่น 200 กว่าแห่ง มาเปิดสาขาในเมืองไทยนี่ก็ควบคุมคุณภาพให้เท่ากับที่ญี่ปุ่น วันนี้ได้โอกาสก็ต้องขอลองสักหน่อย

ทาโกะยากิ ลอยมาตามสายพาน หยิบมาเป็นจานแรก 39 บาท

มากุโร่ ปริมาณเนื้อปลากำลังพอดีคำ ข้าวไม่เยอะเกินไป จานนี้ 59 บาท

จานนี้จำไม่ได้ว่าปลาอะไร แต่ก็อร่อยดี หน้าตาแบบนี้ 59 บาท

นอกจากซูชิแล้วก็มีซาชิมิด้วย อันนี้แซลมอนชิ้นหนานุ่ม จานไฮโซแบบนี้ราคา 99 บาท

ขณะที่กำลังกินและถ่ายอย่างมีความสุข พนักงานของร้านดันเข้ามาบอกว่าไม่ให้ถ่ายรูป ทำให้มีภาพติดกล้องมาแค่นี้ ที่จริงยังมีอย่างอื่นอีกหลายจาน

สรุป ร้านนี้ถือว่ารสชาติอร่อยดีเลยทีเดียว เทียบกับ Tsubakiya ที่ไปกินคราวก่อนแล้วรู้สึกว่าที่นี่อร่อยและสดกว่า คิดราคาตรงไปตรงมา ไม่มี service charge ไม่มี VAT ชาเขียวร้อนฟรีอีกต่างหาก แต่จังหวะที่ไปก็ดึกแล้วทำให้ไม่ค่อยมีของน่ากินไหลมาตามสายพานเท่าไหร่ ต้องมาเลือกจากเมนูแล้วสั่งเอง แล้วก็ที่แอบเซ็งอีกอย่างคือไม่ให้ถ่ายรูปอาหาร ไม่งั้นคงมีรูปมาลง blog มากกว่านี้

ในเมนูมีโทโร่ชิ้นละ 199 ด้วย แต่ไม่กล้าสั่ง

เนื่องจากว่าช่วงนี้ต้องการทดสอบประสิทธิภาพของ Ricoh GX100 ที่ซื้อมา ก็เลยต้องออกนอกบ้านไปถ่ายรูปบ่อยขึ้น จากที่เมื่อวานได้ลองไปถ่ายดูที่ Tsubakiya แล้ว วันนี้ก็ได้โอกาสไปถ่ายอีกแล้ว เป้าหมายคือบริเวณ La Villa ตรงข้ามซอยอารีย์

ทีแรกกะว่าจะไปทดสอบกล้องในร้าน YUU แต่ว่ารู้สึกไม่อยู่ในอารมณ์จะกินเนื้อย่างสักเท่าไหร่ รวมทั้งผู้ช่วยถ่ายภาพก็ยังไม่อยากเหมือนกัน เลยสรุปไปได้ว่ามาถ่ายที่ร้าน Greyhound Cafe ชั้นล่างแทน

เมนูหน้าตาดูดี

ตับบดสไตล์ฝรั่งเศส ทากินกับขนมปังแผ่นๆ

ซุปหอยแบบอิตาเลี่ยน ดูไปก็มีแต่หอยลายกับหอยแมลงภู่ แต่อร่อยดี

ดูหอยกันชัดๆ ใช้ macro ถ่ายได้ใกล้ถึง 1 cm

เลนส์มุมกว้างเทียบเท่า 24mm เก็บภาพได้ทั่วจาน อันนี้คือเห็ดย่าง ราดซอสบัลซามิค

ปรับ white balance สำหรับ Incandescent lamp ได้ ทำให้ภาพของเฟตูชินี ซอสครีมปูราดไข่กุ้ง มีสีสันถูกต้อง

สรุปว่า กล้อง Ricoh GX100 ตัวนี้สามารถใช้งานถ่ายภาพในสภาพแสงที่เป็นหลอดไฟตามร้านอาหารได้ โหมดมาโครสามารถใช้งานได้ดี ถ่ายได้ใกล้ถึง 1 cm แต่การถ่ายอาหารอาจต้องระวังไอร้อนที่จะมาโดนเลนส์ได้ ถ้าถ่ายรูปโดยตั้งค่าปริยาย ภาพที่ได้จะออกธรรมดาไปนิดนึง แต่ในตัวกล้องสามารถปรับตั้งค่าเฉพาะตัวของเราได้ ที่ตั้งไว้ใช้ถ่ายทั่วไปก็จะปรับให้ contrast และ color depth สูงขึ้นเล็กน้อย และถ่ายที่ -0.3EV เพราะรู้สึกว่าที่ค่าปกติมันจะสว่างไปเล็กน้อย

ภาพที่เหลือดูได้ใน flickr