จากกรณีภาพยนตร์ “แสงศตวรรษ” ถูกกระทำชำเราโดยกระบวนการเซ็นเซอร์ ในโอกาสนี้จึงเป็นโอกาสให้บรรดาคนทำหนังและผู้บริโภคอย่างเราได้ประกาศจุดยืนว่า “เราฉลาดพอจะแยกแยะด้วยตัวเองได้”
เชิญชวน ร่วมลงชื่อเพื่อต่อต้านการเซ็นเซอร์ภาพยนตร์
ประเทศนี้มีเรื่องที่ทำให้สิ้นหวังติดๆ กันหลายวันแล้ว
นี่เราอยู่ในปี 2007 หรือว่า 1984 กันแน่?
“ในฐานะนักทำหนังคนหนึ่ง ผมปฏิบัติกับหนังของผมประดุจลูกชายและลูกสาว เมื่อผมให้กำเนิดเขา พวกเขาก็มีชีวิตเป็นของตนเอง ผมไม่ใส่ใจว่าผู้คนจะรักหรือเกลียดลูกของผม ตราบใดที่ผมสร้างเขาขึ้นมาด้วยความตั้งใจและความพยายามอย่างสูงสุด ถ้าลูกๆ ของผมไม่สามารถอาศัยอยู่ในประเทศของเขาเองไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใดก็ตาม ก็ปล่อยเขาเป็นอิสระเถิด เพราะมันยังมีพื้นที่อื่นๆ ที่ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นในแบบอย่างที่เขาเป็น มันไม่มีเหตุผลเลยที่ต้องทำให้พวกเขาพิกลพิการจากระบบแห่งความกลัวหรือความละโมบ มิฉะนั้นแล้วมันก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่คนสักคนหนึ่งจะสร้างงานศิลปะต่อไป”
- อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล
(via filmsick)
หลังจากได้มีโอกาสดู Me… Myself ขอให้รักจงเจริญ อยากจะบอกว่าในที่สุดค่ายหนัง Mono film ก็มีหนังที่เป็นเรื่องเป็นราวกับเขาซักที หลังจากเรื่องเก่าๆ อาทิเช่น สุดสาคร ไพรรีพินาศ ทำออกมาเหมือนอยากจะขาดทุนซะอย่างงั้น
แต่ในเรื่อง Me… Myself นี้ ดูเหมือน Mono film มาแปลก โดยการยกหน้าที่กำกับให้กับพระเอกรุ่นใหญ่ พงศ์พัฒน์ วชิรบรรจง ที่มากำกับหนังโรงเรื่องนี้เป็นเรื่องแรก หลังจากเคยมีประสบการณ์ในการกำกับละครทีวีมาบ้างแล้ว แต่จุดสำคัญของหนังเรื่องนี้คือ การที่ได้ คงเดช จาตุรนต์รัศมี มาเขียนบทให้ โดยพิจารณาจากงานเก่าๆ ของคงเดช อย่างเช่น The Letter, สยิว, เฉิ่ม ก็พอจะหวังได้กับบทหนัง (ซึ่งเป็นจุดอ่อนของหนังค่าย Mono film มาโดยตลอด)
Me… Myself อาจจะเป็นหนังไทยเรื่องแรก (และเรื่องเดียว) ที่เปิดตัวนางเอกด้วยคำพูดที่หลุดมาจากปากนางเอกว่า “ไอ้เหี้ย…” (คิดถึง มนต์รักทรานซิสเตอร์ ขึ้นมาตะหงิดๆ) หนังดำเนินเรื่องอย่างรวดเร็ว โดยบอกเล่าเรื่องราวว่า นางเอกที่เพิ่งเลิกกับแฟน ขับรถไปชนพระเอก และมารู้เอาทีหลังว่าพระเอกนั้นสูญเสียความทรงจำ [...]
นึกว่าจะไม่ได้ดูซะแล้ว
เค้าว่า หนัง Syndromes and a Century จะเข้าฉายที่สยามพารากอน วันที่ 19 เมษายนนี้
ชนกับ Me.. Myself พอดีเลย เรื่องหลังนี่เลื่อนมาหลายรอบ ทีแรกว่าจะฉาย 15 มี.ค. แต่ฟอร์มหนังท่าทางจะสู้เรื่องอื่นไม่ได้ เลยหลบไปฉายหลังสงกรานต์โน่น หวังว่าคงจะไม่เลื่อนอีก
Nada Sou Sou เป็นหนังญี่ปุ่น ผลงานการกำกับของ Nobuhiro Doi ที่ฝากผลงานเรียกน้ำตาคนดูมาแล้วจาก Be With You
ทีแรกที่เข้าไปดูก็นึกว่าจะออกมาแนวๆ น้องสาวแอบรักพี่ชาย แบบการ์ตูน Miyuki ของอาดาจิ มิซึรุ ก็โปสเตอร์ขึ้นตัวเบ้อเริ่มว่า “Did you know how much I love you, brother?” แต่ดูๆ ไปชักจะสับสน ทำไมมันกลายเป็นหนังชีวิตรันทดไปเสียได้ หนังผ่านไปค่อนเรื่อง ชีวิตรันทดเริ่มจะคลี่คลาย แต่หนังทำท่าจะจบไม่ลง สุดท้ายก็ดันจบแบบช็อคคนดูเสียอย่างงั้น
คือในเรื่อง Be with you เหตุบังเอิญทั้งหลาย มันมีเยอะ แต่ยังพอรับได้เพราะมันมีอารมณ์เหนือจริงของหนังอยู่ แต่ในหนังชีวิตรันทดแบบนี้ การหาทางออกให้หนังด้วยเหตุการณ์บังเอิญทั้งหลายแหล่ มันกลับเป็นการทำให้หนังดูยัดเยียดจนเกินไป
ในเรื่องนี้ Masami Nagasawa รับบทเป็นน้องสาวบุคลิกร่าเริง จนบางทีก็โอเวอร์ไปหน่อย ตามสไตล์หนังญี่ปุ่น รู้สึกว่าตอนเล่น Sekaichu Sekachuu ดูดีกว่านี้ (ไม่ได้ดู Rough เลยบอกไม่ได้ว่าเรื่องนั้นเล่นเป็นยังไง)
สรุปสั้นๆ ว่าผิดหวังกับเรื่องนี้ละกัน [...]
